AYNI ÇATI ALTINDA


Bugün yurdumuzda kalan 22 yaşındaki bir öğrencinin yaşamına son verdiğini öğrendim. Onu tanımıyordum. Adını, bölümünü ve yaşını bugün duydum. Buna rağmen içimde tarif etmekte zorlandığım bir ağırlık var.


İnsanlar bana sürekli "Tanıyor muydun?" diye soruyor. Hayır, tanımıyordum. Belki de beni en çok üzen şey bu. Aynı yurtta kalıyorduk. Aynı çatı altındaydık. Belki aynı merdivenlerden çıktık, aynı yemekhanede yemek yedik, aynı bahçeden geçtik. Fakat birbirimizin hayatına hiç dokunmadık.


Bu olaydan sonra düşünmeden edemiyorum: Bir insan nasıl bu kadar yakınımızda olup da bu kadar görünmez kalabilir? Yüzlerce kişinin yaşadığı bir yurtta, onlarca odanın arasında, her gün yüzlerce selamın verildiği bir yerde bir insanın sessizce kendi acısıyla baş başa kalması ne kadar ağır bir gerçektir.


Kendime dönüp baktığımda, tanıdığım birçok insan olduğunu görüyorum. Dertlerini dinlediğim, halini hatırını sorduğum, yanında olmaya çalıştığım insanlar var. Fakat bugün ilk kez, tanımadığım bir insanın eksikliğini hissediyorum. Sanki bir yerlerde karşılaşma ihtimalimiz vardı da o ihtimal sonsuza kadar ortadan kalkmış gibi.


Belki onu tanısaydım hiçbir şeyi değiştiremezdim. Belki birkaç kez konuşmuş olsak bile yaşadığı acıları anlayamazdım. Fakat yine de insanın içinde bir "keşke" kalıyor. Çünkü ölüm, geriye dönüp bakıldığında sıradan görünen ayrıntıları bile önemli hâle getiriyor.


Bugün anladım ki aynı çatı altında yaşamak, birbirimizi gerçekten tanıdığımız anlamına gelmiyor. Kalabalıkların içinde de yalnızlık mümkün olabiliyor. Ve bazen en büyük sessizlik, en kalabalık yerlerde yaşanıyor.


Bu genç kızın hikâyesini bilmiyorum. Neler yaşadığını, hangi mücadeleleri verdiğini de bilmiyorum. Hayallerini de bilmiyorum. Eksik kaldığı hikayesinin dününü bile bilmiyorum. Bildiğim tek şey, bugün aynı yurtta bir odanın eksildiği ve bir hayatın yarım kaldığıdır.


Bazı ölümler sadece bir insanı değil, geride kalanların düşüncelerini de değiştirir. Bu ölüm bana, insanların taşıdığı yükleri her zaman göremeyeceğimizi; bu yüzden birbirimize biraz daha dikkatle bakmamız gerektiğini hatırlattı üstelik bazen baktığımızda göremiyor olmamıza rağmen bunu yapmamız gerektiğini de gösterdi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı