SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum

Bir kitabın aralanmayan sayfasında
Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında
Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde
Yağmurun toprak kokusunu getirişinde
Perdemi aralayıp göğü gördüğümde
Seni seveceğim saatler biriktiriyorum
Beraber mırıldanacağımız şarkılar
Göğsünde uyuyacak olduğum geceler
doluyor içime
Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde...
Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken
Seni sevesim gelir aniden
Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları
Yeşil yeşil kelamını sürdürürken
Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun
Tebessümünden dünyaya yaymak isterken
Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken.
Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim
Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti
Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben
Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim
Bu kadar dağılmışken etrafa
Seni sevdiğim günlerin birikimi
Sürüklenirken seni de sürüklediğimdendir
Ve ben şimdi bilmem hangi zamanda
Ömrüm kaldıysa ne kadar daha
Bilmem sevginin sığacağı zamanı
Olurda gidersem yanından vakitsizce
Hissettiğin her sevgi için bir gözyaşı besle
Bu belirsizlik harcatır birikimleri
Bir köşede oturup hesapladım seni ne zamanlar sevesim geldiğini
Tüm birikimim senmişsin
Sen ise artık bir el
Ne saatler biriktirmişim ki günlere bedel
Ne günler biriktirmişim ki ölüme bedel

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı