Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece 

Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam

Bir çalıntı güneş  

Saklıyorum 

Mahpus kirpiklerimin zindanında 


Sabah uyandığım o ilk saniye

Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,  

Soluk alışın

Fotosentez yapan bir yıldız

Besler karanlığımı yalnız


Beynimde kurduğun ülke

Sınırları yok 

Pasaportsuz giriyorum  

Gözlerinin gölgesinin vizesiyle 

Her düşünce durağında  

Seni istasyon şefi yaptım 


Seni görmek için isterim izin

"Yok" dersin, bilirim 

Bulanık bir siluetin 

Hafızamı yoklar durur 

Halbuki ezbere bilirdim 

Teninin coğrafyasını milim milim


Ahmet Arif’in prangası değil bu!  

Zamanı büken bir özlem:

Dakikaları eriten,  

Saatleri mum gibi eğiten,  

Geceyi hamur yoğurur gibi  

Senin kokunla sarmalayan

  

Yokluğun bana yazdırdı:  

Var olduğun saniyeler

Bir mürekkep balığının

Karanlığı savuruşu gibi

Islattı sayfalarımı


Şimdi buradayım:  

Gece bekçisi özlemin,  

Yıldızları sayarken  

Her birinin içinde sen 

Sende biriken 

Vuslat tohumu 



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı