AYNI ÇATI ALTINDA
Bugün yurdumuzda kalan 22 yaşındaki bir öğrencinin yaşamına son verdiğini öğrendim. Onu tanımıyordum. Adını, bölümünü ve yaşını bugün duydum. Buna rağmen içimde tarif etmekte zorlandığım bir ağırlık var. İnsanlar bana sürekli "Tanıyor muydun?" diye soruyor. Hayır, tanımıyordum. Belki de beni en çok üzen şey bu. Aynı yurtta kalıyorduk. Aynı çatı altındaydık. Belki aynı merdivenlerden çıktık, aynı yemekhanede yemek yedik, aynı bahçeden geçtik. Fakat birbirimizin hayatına hiç dokunmadık. Bu olaydan sonra düşünmeden edemiyorum: Bir insan nasıl bu kadar yakınımızda olup da bu kadar görünmez kalabilir? Yüzlerce kişinin yaşadığı bir yurtta, onlarca odanın arasında, her gün yüzlerce selamın verildiği bir yerde bir insanın sessizce kendi acısıyla baş başa kalması ne kadar ağır bir gerçektir. Kendime dönüp baktığımda, tanıdığım birçok insan olduğunu görüyorum. Dertlerini dinlediğim, halini hatırını sorduğum, yanında olmaya çalıştığım insanlar var. Fakat bugün ilk kez, tanımadığım bir i...