BAŞKASININ OLMASINI İSTEDİĞİN OLMAK AMA ASLA İSTEDİĞİN OLAMAMAK
Kimim ben? Son zamanlarda çevredekilerin her isteğini yerine getirmeye çalışan bir peri miyim? Dertlerine, sorunlarına derman olan o sihirli dokunuş? Belki de öyleyimdir. Belki de çevresi olabildiğince kalabalık, herkese kol kanat geren ama kendi kanadı kırık olanımdır. Kime açılmaya çalışsam, hangi omza başımı koymaya niyetlensem, daha sözümün başında reddediliyorum. Anlaşılıyor ki en önemsiz dertlere sahipmişim. Öyle önemsiz ki, ben bile göremedim onları. Hep etraftakileri konuşturdum, onları dinledim. Peki ya ben? Dinleyen oldu mu? Bu bencilce bir soru mu? Artık yorum yapmak istemiyorum. Artık dinlemek değil, dinlenmek istiyorum. Başkalarının korkusuyla korkup, üzüntüsüyle üzülüp, derdiyle dertlenen o kişi olmayı reddediyorum. Bunu kime haykıracağımı bilmiyorum, ama istemiyorum! Yaslanılan o sırt olmaktan, iki büklüm oldum daha şuncacık vakitte. Ben ise yaslanabilmek için sadece sert bir duvar dibi arıyorum. Bu böyle olmamalıydı. Sanki bir yerlerde çok büyük yanlışlar oldu. Kayıp mı...