BAŞKASININ OLMASINI İSTEDİĞİN OLMAK AMA ASLA İSTEDİĞİN OLAMAMAK

Kimim ben? Son zamanlarda çevredekilerin her isteğini yerine getirmeye çalışan bir peri miyim? Dertlerine, sorunlarına derman olan o sihirli dokunuş? Belki de öyleyimdir. Belki de çevresi olabildiğince kalabalık, herkese kol kanat geren ama kendi kanadı kırık olanımdır.


Kime açılmaya çalışsam, hangi omza başımı koymaya niyetlensem, daha sözümün başında reddediliyorum. Anlaşılıyor ki en önemsiz dertlere sahipmişim. Öyle önemsiz ki, ben bile göremedim onları. Hep etraftakileri konuşturdum, onları dinledim. Peki ya ben? Dinleyen oldu mu? Bu bencilce bir soru mu? Artık yorum yapmak istemiyorum. Artık dinlemek değil, dinlenmek istiyorum.


Başkalarının korkusuyla korkup, üzüntüsüyle üzülüp, derdiyle dertlenen o kişi olmayı reddediyorum. Bunu kime haykıracağımı bilmiyorum, ama istemiyorum! Yaslanılan o sırt olmaktan, iki büklüm oldum daha şuncacık vakitte. Ben ise yaslanabilmek için sadece sert bir duvar dibi arıyorum.


Bu böyle olmamalıydı. Sanki bir yerlerde çok büyük yanlışlar oldu. Kayıp mı veriyorum içten içe? Kaybettikçe görünmez mi oldum, yoksa önemsiz mi?


Şu an burada olmalı mıyım, bilemedim. Yazmama sebep kendi derdim mi, onu da bilmiyorum. Sadece yorgunum. Gerçekten yorgunum. Ben de zor zamanlar geçiriyorum. Ben de anlaşılmak istiyorum. Ben de hıçkıra hıçkıra ağlamak ve -belki işe yaramayacak ama- içten bir teselli cümlesi duymak istiyorum. Yıkılacak bir yer, bir zemin arıyorum ama yok. Buna sitem etmeye hakkım da yok; zaten hiç olmadı öyle bir yer. Peki, bu saatten sonra olmasını istemek, beklemek suç mu?


Galiba kitap karakterlerimin dertleri daha hafifti. Onları taşıyacak yüreğim vardı. Şimdi ben mi zayıfım, dertler mi ağır? Bilmiyorum. Sadece, kanadımın kırık olduğunu ve biraz da olsa kendi uçuşumu hatırlamam gerektiğini biliyorum. Peri masalları biter. Geriye, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan, yorgun ama direnen bir insan kalır.


Ve o insan, artık herkesten önce kendini dinlemeye karar verir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı