Sevgili 24, güzelliklerin olsun

 İnsan, geçmişine bakmadan yarınını görebilir mi? Dün yaşanmadan bugün yaşanır mıydı mesela… İki zaman çizgisi arasında sıkışıp kalmış gibiyim. Ya da ben mi öyle hissediyorum? Belki de zamanın değil, durumların arasında kaldım ve tüm suçu zamana yüklüyorumdur. Ne yaptığını tam bilmeyen bir hâlde, insan başkalarını nasıl suçlayabilir ki zaten?

Yarın doğum günüm. Yirmi üçüncü yaşıma bugün son kez sahibim. Aslında yarını bugünden farklı kılacak olan tek şey de bu. İnsanlar büyüdüğümü sanacak. Oysa ben yarın büyümek istemiyorum. Öyle bir yıl geçirdim ki… Sanki her gün yeni bir yaş almışım gibi.

Sevgili hayat, isyan olarak algılama ama yarınıma bir kez olsun dokunmasan olur mu? Yarın, yanımda sadece gerçekten olanları görsem… Bu yeterli olmaz mı sence de? O kadar kayıp verdim ki; bana varmış gibi görünen insanların yokluğunu artık kayıp gibi hissettirmeyeceğin bir yaş mümkün mü?

Ve canım hayat… Herkesi bir yerden deneyip, bir şekilde yakıyorsun ya hani… Aynı yerden sürekli yakarsan, oraya nasıl merhem sürebilirim? Sitem etmiyorum ama iyileştirmeye korktuğum yaralarım var benim. Pastamı üflerken hangi biri için dilek dilemeliyim bilmiyorum. Hangisini daha çok istiyorum ya da hangisinin gerçekleşme ihtimali daha yüksek, emin değilim.

Öyle güzel, öyle kusursuz suçlandım ki bu yaşımda… Yeni yaşımda, mesleğim bile olmayan o “avukatlığı” bir kenara bırakabilir miyim? Kendimi savunmak zorunda kalmadan da var olabilir miyim?

Ah canım hayat… Zorsun. Kolay olmanı hiç beklemedim zaten. Ama en azından dinlenebileceğim yerleri güvenli kılabilir misin? Sırtımı yasladığım duvardaki bıçakları, dikenleri bana önceden gösterebilir misin?

Ve sen…

Bunu okuyan ben.

Belki yarın hiçbir şey sihirli bir şekilde değişmeyecek. Ama sen, neyin gerçek olduğunu artık biliyorsun. Her geleni kalıcı, her gideni kayıp sanmak zorunda değilsin. Yoruldun, evet. Ama hâlâ buradasın.

Bu yeni yaşta kendine şunu borçlusun:

Seni yaralayanı değil, seni gerçekten var eden şeyi büyütmeyi seçmek.

İyi ki varsın.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı