HENÜZ KATİLİMİ TANIMIYORKEN

 Merhaba. Ben birbirinden farklı, birkaç hikayede yer alan ve bundan son derece memnun biriyim. Ben; Ayşeyim, Zeynep'im, Narin'im, İkbal'im, Fatma'yım, Emine'yim ve daha nicesiyim. Annemin kızı, babamın biricikliği, sevdiğimin gözünün içiyim. Hayalleri olan, işe yetişmeye çalışan, akşam ne pişirsem diye düşünen, belki çocuğunun ödevine yardım eden biriyim. Ben bir kadınım. Ve her gün, benim gibi bir kadının, bir kız çocuğunun haberini alıyoruz. Gazetelerin manşetlerinde veya sosyal medyanın karanlık köşelerinde bir isimle başlıyor her şey.

Bu topraklarda bir kadın olmak, isminle değil, bir potansiyel istatistik olarak var olma hissiyle uyanmaktır bazen. Sabah çayının sıcaklığı avuçlarında, bir yandan da gazetelerin üçüncü sayfa haberi olma ihtimalinin soğuk gölgesi omuzlarındadır. Pınar, Aleyna, İpek, Aylin, Özgecan, İkbal, Ayşenur, Bihter, Hilal... Bunlar sadece isimler değil, birer yüz, birer hikâye, birer kahkaha, birer "hoşça kal"dı. Zamansız, elvedasız hoşça kalırlar mıydı? Şimdi onlar, soğuk ve amansız bir grafiğin içinde kaybolmuş rakamlara dönüştürüldü. Sistem, onların kimliklerini sildi; yerine, konuşulması daha kolay, hatırlanması daha zor birer numara bıraktı.

Sessizce fısıldadığımız gibi, herkes elif, pınar, gökçe, sude iken bir rakam haline gelir oldu. Bu, sadece bir şiddet meselesi değil, aynı zamanda bir kimliksizleştirme, bir yok sayma meselesidir. Önce canından oluyorsun, sonra da adından.

İçinde birikmiş o korku ve öfke, en insani tepkidir. Çünkü bu öfke, "sorulmayan tüm hesapların, alınmayan tüm yanıtların itiraz bulduğu beden" olmaktan kaynaklanır. Ben o bedenlerden yalnızca biriyim. Bizim bedenlerimiz, faili meçhul kalan hesapların, cezasız kalan suçların, duyulmayan çığlıkların sessiz tanığı haline geldi. Her birimiz, bu yüzleşmenin yaşandığı bir savaş alanıyız adeta.

Belki de mesele, bu rakamlara dönüşmeyi reddetmekte yatıyor. Hatırlamakta, isimleri haykırmakta, her bir rakamın ardında bir insan olduğunu asla unutmamakta. Biz, hikayelerimizle varız. Kahkahalarımızla, korkularımızla, sevgimizle, öfkelerimizle... Rakamlar soğuk ve anlamsızdır; oysa isimler, tüm hayatımı taşır. 

Ben sen değilim ama en çok senden taraf olanım. Ben bir kadınım. Ben bir kız evladıyım. Birileri gibi benim de hayallerim var. En azından sizin için biri olmalıyım sistem için zaten bir istatistik, bir grafik, bir haber bülteninin 30 saniyelik malzemesiyim. Bir gün manşetteyiz, diğer gün unutulmaya mahkum ediliyoruz. Belki de henüz tanışmadığım katilim beni ilham alarak bir bavula koyar, belki bir toprak parçasının biraz içine gömer, belki bir kuyunun içine atılırım. Sahi, beni katilim aranızdan kopartınca, bir rakam olarak anımsadığınızda annemin acısını paylaşmış olacak mısınız? 

Ben; Fadime'yim, İrem'im, Şevval'im, Ece'yim, Hatice'yim, Sibel'im, Elif'im ve daha nicesiyim. Beni hatırladınız mı? Hayır hatırlamadınız çünkü ben sayımı bilmiyorum sizlerse ismimi...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı