KALABALIKTAKİ YALNIZLIĞIMA

İnsanın ruhu hasta olur mu hiç? Ben, kendi karanlık odalarımda bu sorunun yankılarını defalarca dinledim. Evet, olur. Benimkisi oldu. Üşütmüş olmalı, dedim hep. Bir cereyanda kalmışım; belki kapı aralığından sızan soğuk bir bakışta, belki sıcak bir sözün ansızın kesilmesinde. Ruhun soğuk algınlığı işte böyle başlar: Boğazında bir düğüm, gözlerinde bir ağırlık, ama ateşin yoktur. Yaş akmadan da ağlarsın içine içine. En derin ağlama, en sessiz olanıdır. Beden sakin, yüz dingin, ama içinde görünmez bir sel, her şeyi yerinden oynatır. Ben bilmem kaçıncı kez ağladım böyle. Mutluyken mutsuz hissettim. Bir gülümsemenin tam ortasında, yüreğime ansızın çöken bir kış. “Ama ben…” diye başlayan o yarım cümle, işte tam da bu çelişkinin dilidir. İnsan, aynı anda iki zıt iklimi soluyabilen tuhaf bir canlıdır.

Peki, bu hastalık nerede başlar? Sadece kalabalıkta mı yalnızlaşırız? Kalabalık, yalnızlığı unutturacak bir panzehir değil, bazen onun aynasıdır. Onlarca insanın arasında, kendi sessizliğinin çığlığını duyarsın. Gürültünün ortasında, içindeki boşluğun sesi daha da derinleşir. O kalabalık cereyan, seni değil, senin yalnızlığını savurur. Ama sonra, tam tersi de olur. Yalnızlıkta çoğalır insan. Tek başına kaldığında, içindeki o kalabalık ortaya çıkar. Geçmişin senleri, olmak isteyip de olamadıkların, korkuların, umutların… Hepsi bir ağızdan konuşmaya başlar. Yalnızlık bir yalıtım değil, bir yankı odasıdır. Ve işte o odada, gülerken nasıl birden ağladığının sırrı da saklıdır. Belki de gülmek, en savunmasız olduğumuz andır. Kontrolü bıraktığımız o kısa zaferde, gardımız düşer ve altında biriken her şey, bir sel gibi boşalıverir. Kahkaha ile gözyaşı, aynı kaynaktan çıkan iki nehirdir.

Nasıl olur da bu kadar aciz ve aynı anda bu kadar güçlüyüzdür? Nasıl olur da olduğumuz yerden, bir koku, bir ezgi, bir hatıra dokunuşuyla, anında çok uzaklara gidebiliriz? Bedenimiz bir sandalyede sabitken, ruhumuz bir zaman makinelesi gibi işler. Bu bir acizlik değil, belki de en büyük lütuftur. Bizi sınırlayan bedenin ve anın prangalarından kurtaran bir kaçış hattıdır. Ruh hasta olabilir, evet, ama aynı ruh hiç durmadan hareket halindedir; bir göçebe gibi, kalabalıkların içinden geçer, yalnızlıkların uçsuz bucaksız ovalarında konaklar. O cereyan, onun durmak bilmeyen yolculuğunun rüzgârıdır.

Belki de ruh, doğası gereği hasta ve göçebedir. Onu sabit, her zaman sağlıklı ve tutarlı kılmaya çalışmak, onun doğasına aykırıdır. İçimizdeki bu iklim değişimleri, bu ani göçler, bu görünmez ağlamalar ve sebepsiz sızılar, bir kusur değil, derinliğimizin işaretleridir. Ruhun soğuk aldığı günler, belki de bize kendimizi dinlememiz için fısıldanan bir davettir. Kalabalıkta duyulan yalnızlık, gerçekte neye ait olduğumuzu; yalnızlıkta duyulan kalabalık ise kim olduğumuzu hatırlatır.

Şifa, belki de bu hareket halini kabullenmekte ve ona eşlik etmektedir. Cereyanda kaldığını fark ettiğinde, pencereyi kapatmak ya da bir hırka almak yerine, bazen o rüzgârın seni götürmek istediği yere bakmak gerekir. Çünkü ruh, hasta olduğu kadar dirençli, yalnız olduğu kadar kalabalık, aciz olduğu kadar özgürdür. Ve belki de aradığımız bütünlük, bu zıtlıkların hepsini kucaklayıp, nihayetinde şu basit cümleyi kurabilmektedir: İşte buradayım. Hasta, göçebe, çelişkili, ama tam olarak buradayım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı