YOL

Önümde sonu gelmeyen bir yol
Yolun sonunda gülümseyen sen
Peşime sürüklediğim düş
Ve karanlığı bölük pörçük eden ses
Perde çektiğin gözlerindeki aydınlık 
Ürkütür oldu şu sükutun derbeder halinde
Gökte ışıldayan hatalarım 
Yeryüzünde solgun hayatım 
Başka bir samanyolunun en uzağında
Taa orada sevdiğim, işte sen 
Vuslat bekleyişinin hazin sonundayız seninle
Hicranın gölgesi de bizde bir silsile
Ortalığı verme velveleye
Karşıda bir tren istasyonu 
Nereye gittiğini bilmeden atlasam 
Nerede olduğunu bilmediğim sana gelir miyim 
Muamma, bilinmez, tahmin dahi edilemez 
Yanında olmak namümkün 
Sireni çalmakta, işitmekteyim 
Kim bilir vagonunda ne ayrılıklar yüklüdür 
Yüreklerdeki sarsıntı raylara ilişir de ben nasıl etkilenmem 
Yol titremekten, yüreğim üşümekten geri durmaz 
İçim en çok da kavuşmaları 
Bilhassa gecenin en demli saatinde olanını almaz 
Camımı tıklatan yosunlu deniz kokusu
Sağımda kalan yolcu gemisini işaret ediyor
Bir bağrış kopmakta, öteden beri duyulur
Yol yine durgun ben yine suskun 
Söz hakkı mürekkepte dursun 
Mürettebatın içinde kırgınlıklar, yalnızlıklar 
Bir karamsarlık sisinde hepsi boğulmakta
Her biri avazı çıktığı kadar susmakta
Ben ise buradan hepsini işitmekteyim 
Felaket, berbat, kötü üstelik çok 
Yanımda duran kahvenin kokusu kesilmiş 
Fincanın buz tutmuş
Bir kırk yıl daha seveceğim yokluğunu
Bir kırk yıl daha...
Seneye bugün belki hemen yarın 
Şu geminin güvertesinde olacağım bir başıma 
Ya da trenin en arka vagonunda yer alırım 
Yolun sonu neresi olur bilmem 
Tebessüm eden seni bulmanın hayaline 
Tüm galaksiyi fethedeceğim 
Ve günlerden sonra bir gün 
Ben yokluğunu değil seni seveceğim 
Üstelik yine bir başıma, sensiz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı