BİR TAHİR MESELESİ

 Camı çatlamış olan çerçevede durur resmin

Ne zaman sevecek olsam seni

Yüreğimden evvel elimi kanatırsın

Can kenarımda filizlendiririm seni

Sen bana açmasan da canıma can katarsın

Farkında olmasan da güzel bakıyorsun bana

Gülen gözlerle öylece, ulu orta, tüm çıplaklığınla.

İstemeden nasıl da suluyorsun

İçimde gizlediğim umudu

Gör bak, günlerdir intihar planı kuran tırtılı

Güzelliğinden sebep erteliyor yaşamı.

Herkes elimden mutluluğu çalarken

 Sen tereddütle yaklaştığım yarınları alıyorsun,

Yerine bir gelecek vaadiyle tebessümler koyuyorsun.

İçim gidiyor, içini görmek istiyorum adam.

Yoksa bu mutluluğun ezgisi mi, daha çok konuş

Bilakis elime kalem aldırmanı istemem

Defterimde yaprak kalmayacak kadar kendini yazdır bana.

Demli, şekersiz içtiğin çayını bilmek yetmiyor

Yorgunluğunu dizimde yatırdığımda geçiremiyorum

Bir hasret yeşerdi uğramadığın gönül sokağımda

Bir kez ayak basmış olsan

Yalnızca bir kez geçirsem seni oradan

Kriz geçireceğim beher-hâl

Hangi hastalığın tedavisi isen

Ben o hastalıktan derman arıyor oluyorum, görmüyorsun

Görme adam, görme

Görünce gidecek olduğundan kuşkum yok

Takvimin yaprağında senli günler biriktiriyorum

Zamanın içerisinden beraber olduklarımızı ayırıyorum

Gerisi boş kalıyor, dolduramıyorum

Dakikaların, saniyelerin ne çok değeri varmış meğer

Alamadım gülmenin tadını, senden evvel

Ancak sen bunları bilme adam, bilme

Daha hangi yaramazlığı yapayım da

Bileklerimde kelepçe niyetine ellerini göreyim

Seni hangi sözcüklere sarıp sarmalamalı

Dengesizliğinden şaştım kaldım

Halimi gören gökyüzü yazın ortasında ağlar oldu

Cahil kalmışım bunca zaman

Kimden öğrenmeli seni sevmeyi

İşitir miyim senden o tebessümleri

Derler ki “Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da…”

Yolumu kesiyorsun

Ne ayıp işledim ben sana?


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SESSİZCE

Seni seveceğim günler biriktiriyorum Bir kitabın aralanmayan sayfasında Ya da şu saksıda duran papatyanın ilk yaprağında Yelkovanın akrebi her ziyaret edişinde Yağmurun toprak kokusunu getirişinde Perdemi aralayıp göğü gördüğümde Seni seveceğim saatler biriktiriyorum Beraber mırıldanacağımız şarkılar Göğsünde uyuyacak olduğum geceler doluyor içime Sarhoş oluyor gece ve biz ayakta duramaz halde... Biz dünyanın döndüğünü bir mezenin yanında fark ederken Seni sevesim gelir aniden Soğuk, çıplak olan ak kavağın dalları Yeşil yeşil kelamını sürdürürken Karşıda ki parkın yeşil salıncağında gülümseyen göçmen çocuğun Tebessümünden dünyaya yaymak isterken Ürkerim, ufacık tebessümü herkese pay ederken. Kalbi andıran bulutun dağılıp parçalandığı vakitlerdeyim Geceden beri ağlayan gökyüzünün, yeryüzündeki mahcubiyeti Daha da koyulaşan beyaz binanın en ucundaki kiremitiyim ben Görmediğim duymadığım her yerdeki acı da hüzün de benim Bu kadar dağılmışken etrafa Seni sevdiğim gün...
Devamı

Kaleme Gelen Kelamlarım -I

Gece  Dudaklarından: sızan ışıkla yıkandı odam Bir çalıntı güneş   Saklıyorum  Mahpus kirpiklerimin zindanında  Sabah uyandığım o ilk saniye Göğsünün dalgası vurur yalnızlığıma,   Soluk alışın Fotosentez yapan bir yıldız Besler karanlığımı yalnız Beynimde kurduğun ülke Sınırları yok  Pasaportsuz giriyorum   Gözlerinin gölgesinin vizesiyle  Her düşünce durağında   Seni istasyon şefi yaptım  Seni görmek için isterim izin "Yok" dersin, bilirim  Bulanık bir siluetin  Hafızamı yoklar durur  Halbuki ezbere bilirdim  Teninin coğrafyasını milim milim Ahmet Arif’in prangası değil bu!   Zamanı büken bir özlem: Dakikaları eriten,   Saatleri mum gibi eğiten,   Geceyi hamur yoğurur gibi   Senin kokunla sarmalayan    Yokluğun bana yazdırdı:   Var olduğun saniyeler Bir mürekkep balığının Karanlığı savuruşu gibi Islattı sayfalarımı Şimdi buradayım: ...
Devamı

KÜLBAHAR

   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Bir yıldız düştü sessizce avuçlarıma bilmem nereden,   Korkuyorum söner diye, tutuşurken içimin,   Bu sır bu kadar yakınken, bu kadar uzak neden?   Bir gülüşün kırıntısı aydınlatan karanlığı içim,   Sıcak bir nefes gibi erir buzlar ruhumda.   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Sanki bahar gizlice dokunmuş yarama…   Belki de küllerimden yeniden doğmak için,   Bu ışık, bu sancı, bu deli rüzgâr kalbimde esen.   Yanmak bile güzelse seninle bir an için,   Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?   Gözlerinde kayboldum, eski ben gitti, Yalnızlık duvarları yıkıldı bir nefeste. "Sevilmek" dedim, "bu nasıl bir mucize?" Kapkaranlık dünyamda bu kadar aydınlık niçin?  
Devamı